Mooi Maasdijk......

Ons dorp is klein, alhoewel het wel steeds groter wordt door invloeden van buitenaf. 
Veertien jaar geleden kwamen wij hier wonen. Het ligt onder aan de dijk. Niet noemenswaardig. Als we er over de dijk langs reden verbaasde het me dat daar überhaupt nog mensen wilden wonen.
Tot wij een hoekhuis zagen. We werden verliefd. We zijn er keer op keer naar gaan kijken. Een vriendelijke buurvrouw liet ons de binnenkant van haar huis zien. Als voorproefje.

Natuurlijk heb je dit niet zomaar. Er waren 110 aanmeldingen en wij stonden op nummer 2. Wat doe je dan? Je wenst nummer 1 een nog mooier en beter huis en waarachtig we stonden op nummer 1. Zonder het verder vanbinnen gezien te hebben, besloten we het te nemen. Een lief hoekhuis pal naast de begraafplaats. Hoe rustig is dat? De eerste aanblik binnenshuis zal ik nooit vergeten. Mijn hemel, wat moesten we veel opknappen.
We zijn hier gelukkig. Voelen ons thuis maar toch......... Ook een klein dorp heeft zijn vreugdetranen en smartmomenten. Hoe je een hechte gemeenschap door een kerk kunt verdelen is wonderlijk. Het is niet altijd vrede. Onderhuidse spanningen maar ook mooie, ontroerende momenten. Misschien daarom deze pagina? 

Wat een kerk al niet kan doen....

Twee geloven op één kussen; daar slaapt de duivel tussen. Deze kreet kan ik me nog wel herinneren uit mijn jeugd en dan was dit speciaal gericht op de katholieken en protestanten. Nu is dit veel algemener. Ook in ons dorp. Voor een kleine gemeenschap hebben (of hadden) we best veel kerken, vier stuks. Twee daarvan zijn het Kruispunt en de Hoeksteen.

Dat Kruispunt is een architectonisch hoogstandje en heeft zelfs een plaatsje bemachtigd in Madurodam. Of we daar trots op moeten zijn weet ik niet. Ik heb van de kerk eens een fotoreportage gemaakt maar ik was er persoonlijk totaal niet van onder de indruk. De kerk deed me met zijn kille witte muren meer denken aan een ziekenhuiskamer waar je de indruk krijgt dat je gauw dood gaat. Vergeef me mijn woordkeuze maar zo voelde dit voor mij persoonlijk aan. De Hoeksteen daarentegen voelde als een warme deken. Geen witte kale muren maar stenen wanden die het geheel geborgenheid gaven. Het Kruispunt ging er met de protestanten vandoor, de Hoeksteen met de gereformeerden.

Nu komt het probleem. De gelovigen verminderden in aantal en één kerk moest eraan geloven. Nu waren de twee geloven in het verleden al in fusie gegaan maar dit maakte geen verschil voor hun bijeenkomsten. Maar welke kerk wordt er gekozen? De geloofgemeenschap viel totaal uiteen en niemand was het met elkaar eens. 

Uiteindelijk heeft het Kruispunt gewonnen. Er is ruim een jaar gebouwd aan de uitbreiding van het gebouw. Ik kan het weten want ik heb met tussenpozen de bouw gefotografeerd en er een fotoboek van gemaakt. Een jaar lang. Ook zijn naam is inmiddels veranderd. Het is de Dorpskerk geworden maar geloof me maar; de onderhuidse spanningen zijn er nog steeds. Toegewijden die jaren vrijwillig hun diensten hebben aangeboden, zijn langzaam aan met de noorderzon vertrokken.

De Hoeksteen wordt binnenkort gesloopt, behalve de toren. Daar doen de uitzendmasten goed werk en dat levert geld op. Met al het geluk van de wereld mocht ik van deze kerk een reportage maken en op dat boek ben ik apezuinig.

Of het Kruispunt mooi is geworden? Ik heb het lijfelijk niet van binnen kunnen zien en zeker niet in deze Corona tijd. Daar moet je niet moeilijk over doen. Je volgt gewoon een kerkdienst op zondagochtend op je iPad. Er is me een ruim beeld van de inrichting gegund. Ja, je raadt het al. Het is nog steeds een ziekenhuiskamer.

Kringloop winkels.......

Een paar jaar geleden werd ons dorp een kringloopwinkel rijker. Ik vroeg me toen af wat daar het nut van was, naar deze winkel is een heus succes. Was het eerst allemaal rommelig, nu is het een winkel waar we apetrots op zijn. Goed geordend, zeer overzichtelijk, gewoon gezellig en.... uitermate schoon. Ik struin er graag doorheen en kom nog regelmatig met een fotoboek thuis. De boeken zijn op onderwerp gerangschikt. Wat een geweldige toko. Ook uit omringende dorpen is er de genoeg belangstelling.

Wat schetst mijn verbazing dat er op 10 oktober in de Mauritsstraat wederom een kringloopwinkel wordt geopend maar dan van Karel de Koning. De goede man had er ook eentje in Schiedam maar daar sloot hij zijn deuren.
Zijn website werd aangepast maar hij vergat het oude adres uit Schiedam te verwijderen. Zo slordig. Precies als de loods waar hij zijn boeltje heeft uitgestald. Onoverzichtelijk, armoedig en aardig aan de prijs. Sommige artikelen zijn zelfs zo duur dat je ze beter nieuw kunt kopen. Ik vraag me dan ook af of Kareltje een doorslaggevende concurrent voor onze eigen winkel zal worden. Ik betwijfel het maar wie ben ik? 

Onze eigen, keurig nette en schone kringloopwinkel. Foto: Svati.

De uitdragerij van Karel de Koning. Foto: Svati.

Sommige artikelen zijn zo duur dat je ze maar beter nieuw kunt kopen. Hij vraagt nog vrijwilligers voor achter de kassa. Logisch want die hoef je niet te betalen.....

Dit kan alleen maar in Maasdijk....

Het is hier nog echt een dorp. Waar vind je in de stad nog enthousiaste meiden die hun paarden uitlaten? Hier is het gelukkig nog een dagelijks beeld. Ik hoop dat dit nooit zal verdwijnen. 

Dierenverblijf Oranjeplein

We hebben in ons dorp tal van aardige vrijwilligers die hun hand niet omdraaien voor een vies klusje. Het is geen enkel probleem om stront te ruimen. Ik heb het over ons dierenverblijf op het Oranjeplein. In het centrum van ons dorp, voor zover ik het woord centrum mag gebruiken. Het stelt niet echt veel voor. De Plus, een Poolse winkel, bakkerij van den Berg, een kapperij, een giropractor en een Turks eetwarententje. Verder hebben we nog twee leegstaande panden. De drogisterij is gevlucht vanwege te weinig belangstelling en de fietsenwinkel ging haar al voor. Ziedaar...... dit is ons centrum. 

Op de plaats waar nu het dierenverblijf staat lag voorheen een braak stuk grond. Vestia zou daar huizen gaan bouwen maar dat werd het niet. De woningcorporatie kampt met ernstige tekorten sinds hun directeur Eric Staal er met een miljoenen afkoopsom vandoor ging nadat hij het bedrijf ten gronde had gericht met verkeerde speculaties. De man is later veroordeeld tot twee jaar cel wegens onfrisse zaakjes maar daar had Vestia geen donder meer aan. 
En aldus werd er op het braakliggende terrein een dierenverblijf gebouwd. Met stukjes en beetjes kreeg het vorm. Het is gezellig. Ons plein is toch al niet veel, maar dit verhoogt wel de feestvreugde. Ik schiet er nog wel eens een prentje.....

Gemaakt tijdens de officiële opening door wethouder Arne Weveling.

Joyce Gunnewegh heeft veel bijgedragen aan het vrijwilligerswerk.

Hier verblijven twee varkentjes. Annie is roze, de ander roze met zwart. Doorgaans zijn ze alleen zichtbaar als het lekker weer is. Annie legt dan graag haar buik bloot in het warme zonnetje. Met een andere weersvoorspelling komen ze het hok niet uit.